Foto Józef Roszak

123►

Całodzienny kontakt z językiem angielskim z gośćmi ze Stanów Zjednoczonych – nie tylko w czasie lekcji, ale także w czasie posiłków, wycieczek, gier i zabaw;

• małe grupy językowe 7-10 osób;
• bogaty program wycieczkowy i sportowy;
• wykwalifikowana kadra pedagogiczna;
• zapewniamy świetną zabawę ale też przekaz wartości. więcej …

1. Świadomi konieczności zmian związanych z reformami życia społecznego, nawiązując do stanowiska Prezydium Konferencji Episkopatu Polski, biskupi wskazali na potrzebę wzmocnienia polityki rodzinnej. Powinna ona być istotnym elementem podjętej reformy emerytalnej. W tym kontekście przypomnieli dzieła, które Kościół podejmuje na rzecz rodziny, m.in. prowadzenie domów samotnych matek, hospicjów, żłobków i przedszkoli, a przede wszystkim wspieranie samej rodziny w jej funkcjach rodzicielskich i wychowawczych.

2. Podczas sesji biskupi rozważyli sprawę finansowania Kościoła. Podkreślili, że głównymi utrzymującymi Kościół w Polsce są i powinni pozostać wierni. Biskupi wyrażają wdzięczność katolikom świeckim za ich ofiarność. W tym kontekście zajęli się propozycją przekształcenia Funduszu Kościelnego w nowy mechanizm wsparcia społecznej działalności Kościoła. Fundusz Kościelny, utworzony w 1950 roku, jako ułomna rekompensata za zabrane Kościołowi dobra, miał zasilać m.in. jego społeczną działalność. Niestety, do roku 1989 wykorzystywany był głównie do walki z Kościołem. W okresie wolnej Polski wspierał niektóre dzieła społecznie użyteczne prowadzone przez Kościół, zwłaszcza wspomagał ochronę kościelnych zabytków sakralnych. Częściowo dofinansowywał także składki ubezpieczeniowe niektórym duchownym.
Prowadzone obecnie rozmowy z rządem RP nad przekształceniem Funduszu zmierzają w kierunku ustanowienia odpisu podatkowego na rzecz Kościołów i innych związków wyznaniowych. Ta nowa formuła może się stać sposobem rekompensaty za zabrane dobra. Jednocześnie nie będzie obciążała dodatkowo podatnika i da mu możliwość zadecydowania o przeznaczeniu części płaconego przez niego podatku. Pozyskane w ten sposób środki służyłyby różnym celom społecznym realizowanym przez Kościół. Część tych środków nadal byłaby przeznaczona na ubezpieczenie społeczne niektórych duchownych, przede wszystkim misjonarzy i zakonów klauzurowych.
Biskupi zapoznali się ze stanem prac zespołów roboczych komisji konkordatowych zajmujących się tą kwestią i przyjęli zapowiedź zawarcia umowy między Episkopatem a Rządem. Odnośnie do rządowej propozycji wysokości odpisu podatkowego, biskupi widzą konieczność prowadzenia dalszych rozmów. Ostateczna regulacja powinna gwarantować odpowiedni poziom wsparcia dla dzieł prowadzonych przez Kościół. Ważne jest też, by polski model bardziej odpowiadał rozwiązaniom stosowanym w innych państwach europejskich.

3. W czasie obrad biskupi podjęli jeszcze raz problem nieprecyzyjnych, a przez to wciąż wymagających interpretacji, zapisów dotyczących miejsca lekcji religii w ramowym programie szkolnym. Powstałe stąd wątpliwości wśród samorządowców, dyrektorów szkół i samych katechetów domagają się szybkiej nowelizacji rozporządzenia. Podobna nowelizacja jest konieczna w ustawie o działalności leczniczej, która zacznie obowiązywać od 1 lipca 2012 r. Przepisy tej ustawy wręcz uniemożliwiają prowadzenie działalności leczniczej i hospicyjnej, jako działalności niegospodarczej. Biskupi zwrócili też uwagę na pojawiający się od wielu lat problem braku możliwości powoływania się przez farmaceutów na tzw. klauzulę sumienia, co w obecnym ustawodawstwie nie jest uregulowane.

Biskupi zebrani u tronu Jasnogórskiej Królowej Polski powierzają Bogu przez wstawiennictwo Maryi bieżące trudne sprawy Ojczyzny oraz Kościoła i wszystkim z serca błogosławią.

Podpisali:
Biskupi zgromadzeni na sesji Rady Biskupów Diecezjalnych

Częstochowa, 2 maja 2012 r.

List Biskupa Świdnickiego do duchowieństwa i wiernych świeckich diecezji świdnickiej w związku z odpustem diecezjalnym i ogłoszeniem bł. Jana Pawła II Patronem miasta Świdnicy

1. Wprowadzenie

Drodzy Diecezjanie, przypadająca dzisiaj I Niedziela miesiąca maja poprzedza w naszej diecezji wyznaczony na najbliższy wtorek wyjątkowy dzień ogłoszenia bł. Jana Pawła II  Patronem Świdnicy. W tym roku, w uroczystość św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, który jest Patronem diecezji i współpatronem katedry, będziemy radowali się historyczną chwilą przekazania w szczególną opiekę miasta Świdnicy i Jego mieszkańców wyniesionemu przed rokiem do chwały ołtarzy Janowi Pawłowi II. Uroczystości odpustu diecezjalnego, połączonej z ogłoszeniem błogosławionego Jana Pawła II Patronem Świdnicy, przewodniczyć będzie Ksiądz Arcybiskup Celestino Migliore, Nuncjusz Apostolski w Polsce. Od minionej niedzieli trwa we wszystkich świdnickich parafiach nowenna modlitewna przygotowująca naszych wiernych do nadchodzącej uroczystości. Jesteśmy bardzo zbudowani, że tak wiele osób poprzez spotkanie z relikwiami bł. Jana Pawła II wyraża swoją wiarę w szczególne wstawiennictwo niebieskiego Orędownika.

2. Papież – Człowiek, Polak, Piotr naszych czasów

Umiłowani, dzisiejsza Ewangelia przypomina nam o istocie chrześcijaństwa. Jest nią trwanie w Chrystusie na wzór latorośli w winnym krzewie. Wiemy, że każdy z nas jest przez chrzest święty wszczepiony w Chrystusa i, uczestnicząc w Jego zwycięstwie nad śmiercią i grzechem, należy do wspólnoty powołanego przez Niego Kościoła. Kościół, który stanowimy, będąc dla siebie braćmi i siostrami, jest wspólnotą, której na ziemi z postanowienia Chrystusa przewodzi papież. Jesteśmy wdzięczni Bożej Opatrzności, że przez prawie 27 lat łodzią Kościoła Powszechnego kierował Papież – Polak.

Ten najznamienitszy Syn Polskiej Ziemi, który był świadkiem zażyłej więzi z Chrystusem, umiłowania Ewangelii, trwania przy Krzyżu, niezłomnej troski o godność każdego człowieka, kochając Kościół, któremu wytrwale służył, był jednocześnie niestrudzonym orędownikiem na rzecz pokoju dla całego świata. Ujmował się nie tylko za ludźmi wierzącymi w Chrystusa, ale także za wszystkimi ludźmi dobrej woli. Postępując w duchu Ewangelii, pracował na rzecz pojednania zwaśnionych oraz dążył do braterskich relacji pomiędzy różnymi narodami, religiami  i kulturami. Nie ma cienia przesady w stwierdzeniu, że cały świat z uznaniem mówił o Polaku w białej sutannie, widząc w Nim niekwestionowany duchowy i moralny autorytet, któremu Opatrzność zleciła pasterską troskę o wspólnotę Kościoła na wszystkich kontynentach świata.

Wiemy dobrze, że Papież był ceniony na całym świecie. Był przede wszystkim widzialną głową Chrystusowego Kościoła, ale także był jednym w swoim rodzaju ambasadorem polskości we wszystkich zakątkach świata. Docierając tam w swoich podróżach apostolskich, ale także spotykając się z wiernymi na Watykanie, zawsze wskazywał na Chrystusa i tym samym budził nadzieję, dodawał odwagi i ostatecznie zachęcał, by otworzyć się na dar Odkupienia.

Jako rodacy Jana Pawła II, w większości dobrze pamiętamy, że Jego pontyfikat i wołanie „Niech zstąpi Duch i odnowi oblicze tej ziemi”, dało początek polskim przemianom. To ono zrodziło zryw „Solidarności” i ostatecznie doprowadziło do wyzwolenia się spod jarzma nieludzkiej dyktatury komunizmu. Ojciec Święty tyle razy odwiedzając umiłowaną Ojczyznę, dawał dowód w swoich przemówieniach i gestach jak droga jest mu ojczysta ziemia i losy tych, którzy ją zamieszkują. Był dla nas przez przeszło dwie dekady Przewodnikiem i Nauczycielem, który uwrażliwiając nasze sumienia, wskazywał na blaski i cienie wywalczonej wolności.

Także dla nas, mieszkańców Dolnego Śląska, pontyfikat Jana Paweł II ma wyjątkowe znaczenie. Jesteśmy dumni, że nasz Papież  jako ks. Karol Wojtyła kilkakrotnie odwiedził główne miasta i szlaki turystyczne dolnośląskiej ziemi. Szczególne znaczenie dla nas, a w szczególności dla mieszkańców Świdnicy, miał dzień 24 lutego 2004 roku, kiedy to Ojciec Św. zdecydował, że Świdnica stanie się Stolicą Biskupią dla nowej diecezji. W ten sposób wybór Ojca Św. dał początek nowej karcie w historii Świdnicy i słusznie jest odczytywany przez wielu jako wyraz wielkiego wyróżnienia.

3. Bł. Jan Paweł II – Patron Świdnicy

Cieszymy się z inicjatywy władz samorządowych, Pana Prezydenta Świdnicy i członków Rady Miasta, którzy wyrażając głos wielu Świdniczan otaczających czcią bł. Jana Pawła II, powiadomili mnie o swojej decyzji i przekazali prośbę o pozytywną opinię dotyczącą przyznania naszemu miastu Patrona w osobie Błogosławionego Papieża. Ta decyzja ciesząca się bezdyskusyjną aprobatą wiernych  miasta, to czytelny znak, że dla tak wielu spośród nas zamieszkujących ten piastowski gród, Największy z rodu Polaków jest nie tylko należącym do przeszłości Świadkiem Chrystusa, Człowiekiem Mądrym i Dobrym, ale nadal wierzymy w Jego wstawiennictwo i rozpoznajemy w Nim naszego Orędownika przed Bogiem w tak wielu sprawach. Dokument Watykańskiej Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, potwierdzający patronat bł. Jana Pawła II dla Świdnicy został podpisany 22 lutego 2012 r. Jego publiczne ogłoszenie nastąpi 8 maja br. przez Nuncjusza Apostolskiego w Polsce. Od tego dnia będziemy mieli szczególny tytuł, by prosić Go o to, by wstawiał się za nami, by nie ustała nasza wiara, by wyrażała się ona na co dzień w wyobraźni miłosierdzia okazywanej naszym bliźnim. Mając takiego Patrona, chciejmy podjąć wysiłek większego naśladowania Jego cnót, które On w sobie ukształtował dzięki współpracy z Bożą łaską.

Wszyscy jesteśmy świadomi, że od najbliższego wtorku tym bardziej będziemy zobowiązani, by podjąć papieskie dziedzictwo, by jeszcze intensywnej zgłębiać treści które nam przekazywał, by służyć budowaniu i umacnianiu cywilizacji życia i miłości, o którą zabiegał. Jesteśmy wszyscy zaproszeni by w Jego stylu realizować swoje człowieczeństwo i chrześcijaństwo dając pierwszeństwo świadectwu z zakresie bezinteresowności, uczciwości, otwartości na innych, wrażliwości na prawdę, szacunku dla ludzkiego życia oraz mężnego znoszenia trudów i cierpienia. Papież, który wytrwale głosił Chrystusa, niech i teraz nas wszystkich, zarówno duszpasterzy, dzieci i młodzież, rodziców i małżonków, władze naszych miast i wsi, wspiera w każdym wysiłku na rzecz dobra. Jest tak wiele do zrobienia w zakresie przezwyciężenia podziałów, obojętności, demoralizacji i zniechęcenia.

4. Zakończenie

Umiłowani, już za dwa dni, we wtorek, wybije wielka godzina, niecodziennej uroczystości, która bez wątpienia na wieki przejdzie do historii Świdnicy i całej naszej diecezji. Wszystko wskazuje na to, że jesteśmy pierwszym miastem w Polsce a nawet na świecie, które będzie cieszyć się patronatem bł. Jana Pawła II. Jesteśmy przekonany i mocno wierzymy, że to wydarzenie odciśnie pozytywne piętno na losach naszej diecezjalnej społeczności.

Jako diecezjanie bądźmy tego dnia koniecznie razem, byśmy mogli uczestniczyć w tym historycznym, podniosłym wydarzeniu, byśmy wspólnie i indywidualnie naszemu Orędownikowi zawierzyli nasze sprawy, radości i troski wszystkich parafii, naszych rodzin i domów. Dlatego, zapraszam Was z serca, przybądźcie licznie, we wtorek 8 maja na godz. 18.00 do świdnickiej Katedry. Wymownym świadectwem wspólnego świętowania niech będą prowadzone przez duszpasterzy Świdnicy i okolic pielgrzymki z licznych parafii, które przybędą do kościoła św. Józefa przy ul. Kotlarskiej, skąd po Nieszporach, które rozpoczną się o godz. 17.00, przejdziemy do Katedry w uroczystej procesji, niosąc przy dźwiękach orkiestry i w asyście pocztów sztandarowych świdnickich szkół, instytucji i wspólnot parafialnych relikwie św. Stanisława oraz bł. Jana Pawła II.

Jednocześnie, korzystając z okazji, gorąco zachęcam wszystkich do odwiedzenia krakowskiego Mobilnego Muzeum Pamiątek należących do Błogosławionego Papieża. Będzie ono gościło w Świdnicy od 8 do 11 maja. W tych dniach w godz. od 10 do 18 będzie ono dostępne dla wszystkich mieszkańców Świdnicy i całej naszej diecezji.

Niech zbliżająca się uroczystość będzie dla każdego z nas podniosłą, rodzinną chwilą. Niech w dniach naszego diecezjalnego świętowania spłynie na miasto Świdnicę i na całą naszą diecezję obfite Boże Błogosławieństwo poprzez pośrednictwo Matki Najświętszej, św. Stanisława, biskupa i męczennika, i bł. Jana Pawła II, od 8 maja Patrona naszego biskupiego miasta.

Wasz biskup Ignacy

Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu! Przed chwilą wybrzmiały słowa Jezusa: Pokój wam! To Ja jestem! Pan  skierował je do uczniów, którzy przeżywali rozczarowanie i bali się o  swoją przyszłość. Ten, któremu zaufali umarł na krzyżu. Jezus znając ich  myśli przywołał słowa Mojżesza, Proroków i Psalmów, a nade wszystko  przypomniał im swoją naukę. Tak stanął pośród nich jako ostateczny  Objawiciel Boga. Nam zaś daje istotne wskazanie, aby w kształtowaniu  życia chrześcijańskiego odnosić się do Pisma Świętego, a zwłaszcza do  Jego Ewangelii i nauczania Apostołów, wiernie przekazywanego i  wyjaśnianego przez ich następców. Chodzi o to, aby swoją chrześcijańską  tożsamość i egzystencję budować na mocnym fundamencie apostolskiego  depozytu wiary i nie przeceniać wartości objawień prywatnych, a tym  bardziej nie opierać swej wiary na bliżej nieokreślonych wizjach. Jezus  odsyła nas wyraźnie do Objawienia Bożego danego całemu ludowi.  Przypomnijmy zatem jego wartość i zapytajmy o znaczenie objawień  prywatnych.
1. Bóg objawia się w stworzeniach i w historii
Autor  Księgi Mądrości uczy, że z wielkości i piękna stworzeń poznaje się  przez podobieństwo ich Stwórcę (Mdr 13,5). Św. Paweł, w Liście do  Rzymian, dodaje: Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego  przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla  umysłu przez Jego dzieła (Rz 1,20). Jeszcze bardziej objawia się Bóg w  człowieku, którego stworzył na swój obraz (Rdz 1,27). Daje poznać, jak  wielka jest Jego moc, mądrość i miłość, skoro jako Stwórca obdarzył  człowieka tak cennymi darami jak: wartość własnego ciała, dar rozumu,  dar wolności, sumienie i „prawo naturalne” (por. Verbum Domini, 9). Podobnie  w wydarzeniach, które tworzą historię zbawienia, Bóg objawia się jako  Jedyny Pan życia, troskliwy Ojciec i sprawiedliwy Sędzia (por.  Konstytucja o Objawieniu Bożym, 2-3). Pierwszych rodziców nie zostawił w  mocy kusiciela i grzechu, ale przywrócił im nadzieję i zapowiedział  zwycięstwo (por. Rdz 3,15-21). Gdy nieprawość ludzi sprowadziła na  ziemię potop, ocalił sprawiedliwego Noego i błogosławił jego potomkom  (por. Rdz 6,13-22; 9,1-17). Abrahama prowadził nowymi drogami i  poprzysiągł mu, że uczyni z niego wielki naród (por. Rz 12,2).  Mojżeszowi objawił swoje imię: JESTEM (por. Wj 3,13-15) i był przy nim z  całą swoją Mocą, gdy wyprowadzał Izraela z Egiptu i zawierał Przymierze  na Synaju. Salomonowi dał Mądrość do odróżniania dobra od zła. Prorocy  słuchali Jego Głosu, który napominał lud i budził nadzieję na przyjście  Mesjasza. A ostatecznie, w wydarzeniach i słowach składających się na  dzieje Chrystusa, doprowadził objawienie swe do końca.
2. Pełnia Objawienia Bożego w Chrystusie
Z  dzisiejszej Ewangelii wynika, że zmartwychwstały Jezus objawia nam  Boga, który JEST w Nim, a przez Niego jest pośród uczniów! Do  zatrwożonych i wylękłych apostołów, którym wydaje się, że widzą ducha,  mówi: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w  waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: To ja jestem (Łk  24,38-39). W ten sposób wyznaniem: Ja jestem, Jezus zwiastuje uczniom  swą Boską tożsamość. Oni zaś poznają, że jest odwiecznym Synem Boga,  który stał się człowiekiem i pojmują Jego świadectwo: Ja i Ojciec jedno  jesteśmy (J 10,30). Tak, w Jezusie z Nazaretu Bóg objawił w sposób  pełny i definitywny swoją obecność w dziejach świata. Dał się poznać w  swoim Synu, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty  (Hbr 1,3). Dlatego apostoł Filip usłyszał od Jezusa: Kto mnie widzi,  widzi także i Ojca (J 14,9). Żydom oznajmił: Abraham, ojciec wasz,  rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się (J  8,56). A wstępując do nieba zapewnił uczniów: Oto Ja jestem z wami  przez wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28,20). Apostołowie  objawioną im prawdę o świętej Obecności Boga w Jezusie Chrystusie  przekazali wszystkim, którzy ich słuchali: To wam oznajmiamy, co było od  początku, cośmy usłyszeli o Słowie Życia, co ujrzeliśmy własnymi  oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce – bo Życie  objawiło się. Myśmy Je widzieli i o Nim świadczymy. Głosimy wam Życie  wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione – zapewnia święty  Jan pisząc do pierwszych chrześcijan (1J 1,1-3). Dlatego Kościół  naucza, że pełnię swej Obecności, która jest Życiem i Miłością, Bóg  objawił w osobie Chrystusa (por. Hbr 1,1-2). On jest jedynym, doskonałym  i ostatecznym Słowem Ojca. W Nim Bóg otworzył przed ludźmi całą swoją  Tajemnicę. I nie będzie już innego Objawiciela (por. Katechizm Kościoła  Katolickiego, 65).
3. Ewangelia Chrystusa objawia całą Prawdę Boga i Jego Miłość
Przez  Chrystusa i w Chrystusie Bóg „przemówił” do wszystkich narodów (por.  Hbr 1,1-2). Głosząc Ewangelię, Jezus dał ludziom poznać Prawdę, która  wyzwala z niewoli bałwochwalstwa i ateizmu (por. J 8,31). Oznajmił  wszystkim, że Bóg umiłował świat (J 3,16). Słowami pełnymi dobroci i  przyjaźni zaprosił każdego człowieka do dialogu z Bogiem (por. J 15,15).  Zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi (por. Bar 3,38).  Więcej, stwarza im możliwość takiego przystępu do Ojca (por. Ef 2,18),  że stają się uczestnikami boskiej natury (por. 2P 1,4). Na takiej  podstawie Kościół od samego początku naucza, że cała wola Boga względem  każdego człowieka objawiona jest w Ewangelii Jezusa i w nauczaniu  Apostołów. Mamy więc dostęp do orędzia Tego, który nas miłuje (por. Ap  1,5), a słuchanie Ewangelii prowadzi nas do komunii z Ojcem i Jego Synem  (por. 1 J 1,2). Dlatego Kościół, poprzez ustanowienie Niedzieli  Biblijnej, zaprasza nas do codziennego – osobistego i wspólnotowego –  czytania Pisma Świętego w rodzinach. Mogą nam w tym również pomóc  telewizyjne i radiowe programy biblijne. Sięgajmy po dobre komentarze do  czytań mszalnych w tygodnikach katolickich! Twórzmy w parafiach kręgi  biblijne a w diecezjach Szkoły Słowa Bożego jako żywe Domy Słowa, aby  Ewangelia nie była bezdomna! Oby Pismo Święte nie było jedną z wielu  książek porzuconych na półce!
4. Objawienia prywatne
Objawienie  Boże dokonane w Osobie Chrystusa, a także w Jego czynach i słowach –  jak uczy Sobór Watykański II – nigdy nie przeminie, bo nie przemija  zmartwychwstały Jezus i Jego Ewangelia. Dlatego Bóg objawia się nam  także dzisiaj, gdy wraz z Kościołem otwieramy Pismo Święte, aby w duchu  wiary je czytać i wyjaśniać metodami, którymi posługuje się ludzki  rozum. Natomiast nie należy się już spodziewać żadnego nowego objawienia  Boga przed chwalebnym ukazaniem się Pana naszego Jezusa Chrystusa (por.  1Tm 6,14 i Tt 2,13) (Konstytucja o Objawieniu Bożym, 4). Jeżeli więc  ktoś chciałby jeszcze dzisiaj pytać Boga albo pragnąłby jakichś wizji  lub objawień, nie tylko postępowałby błędnie, stwierdza św. Jan od  Krzyża, ale także obrażałby Boga, nie mając oczu utkwionych jedynie w  Chrystusie, szukając innych rzeczy lub nowości (Katechizm Kościoła  Katolickiego, 65). Dane ludziom objawienia prywatne nie dodają nic  nowego do Objawienia Bożego, które jest przekazywane w Piśmie świętym i w  żywej Tradycji Kościoła. Niczego też w nim nie przekreślają i nie  poprawiają. Pełnią wobec niego służebną rolę. Udzielane są przez Boga  pojedynczym osobom, aby Kościołowi powszechnemu lub wspólnotom lokalnym  czy określonym grupom mocniej przypomnieć prawdę już obecną w Piśmie  świętym i Tradycji. W ten sposób mogą pomóc w pełniejszym przeżywaniu  tej prawdy w konkretnym czasie (por. Katechizm Kościoła Katolickiego,  67). Przez świętą Faustynę – na przykład – Pan Jezus przypomniał całemu  Kościołowi prawdę o miłosierdziu Boga, objawioną już w Starym i Nowym  Testamencie, aby wybrzmiała na nowo i owocowała w życiu współczesnego  świata. Podobnie liczne objawienia maryjne niczego nie dodają do  Ewangelii. Zalecana w nich modlitwa różańcowa – jak uczy bł. Jan Paweł  II – jest „modlitwą ewangeliczną”, a wezwania do nawrócenia i pokuty  aktualizują pierwsze zdanie Dobrej Nowiny głoszonej przez Jezusa:  Przybliżyło się do was Królestwo Boże! Nawracajcie się i wierzcie w  Ewangelię (Mk 1,15). Z kolei, objawienia prywatne, dawane ludziom w  postaci wizji czy głębokich przeżyć religijnych, służą najczęściej temu,  aby ich nawrócić, pogłębić ich więź z Bogiem bądź umocnić na drodze  dawania świadectwa Chrystusowej Ewangelii. Nieraz pomagają one odkryć  nowe powołanie czy charyzmat. Jest to pomoc, którą otrzymujemy, ale nie  mamy obowiązku z niej korzystać (Verbum Domini, 14). Należy więc  pamiętać, że wartość objawień prywatnych różni się zasadniczo od  jedynego Objawienia publicznego: to ostatnie wymaga naszej wiary; w nim  bowiem ludzkimi słowami i za pośrednictwem żywej wspólnoty Kościoła  przemawia do nas sam Bóg (Verbum Domini, 14). Natomiast każde objawienie  prywatne, aby mogło być użyteczne dla innych osób, a nawet dla ogółu  wiernych, musi być uznane przez Urząd Nauczycielski Kościoła. Dlatego  trzeba zachować wielką ostrożność w przyjmowaniu treści dotyczących  wiary i moralności zawartych w objawieniach prywatnych. Pamiętajmy o  mocnych słowach Świętego Pawła z Listu do Galatów: Ale gdybyśmy nawet my  lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam  głosiliśmy – niech będzie przeklęty! Już to przedtem powiedzieliśmy, a  teraz jeszcze mówię: Gdyby wam kto głosił Ewangelię różną od tej, którą  [od nas] otrzymaliście – niech będzie przeklęty! (Ga 1,8-9). Teksty  zgodne z nauką Kościoła są potwierdzone opinią upoważnionego teologa i  mają tzw. „imprimatur”, czyli aprobatę Biskupa lub Wyższego Przełożonego  Zakonnego. I tylko takie pisma powinny kształtować naszą wiarę, poglądy  i postawy.
Umiłowani w Chrystusie Panu!
Obchodzona dziś  po raz czwarty Niedziela Biblijna, która otwiera Tydzień Biblijny, to  doskonała okazja, aby w naszych sercach i rodzinach odnowić przymierze z  Bogiem. Poruszeni Jego miłością, dokonajmy intronizacji księgi Pisma  Świętego w naszych domach i kościołach. Wyłóżmy ją w najważniejszym  miejscu mieszkania, zapalmy świece, odczytajmy stosowny fragment, który  nam podpowiada rozum i serce. Niech słowa Jezusa z dzisiejszej  Ewangelii: Pokój wam! (…) Czemu jesteście zmieszani i dlaczego  wątpliwości budzą się w waszych sercach? (…) Ja Jestem! (Łk  24,36.38-39) zapadną w nasze serca jako zapewnienie, że Bóg jest z nami,  że wprowadza ład w nasze życie i nim kieruje. Na owocne przeżywanie  spotkania z Jezusem Chrystusem, żywym Słowem Boga, zawierzając  wszystkich Maryi, Matce Słowa Wcielonego, z serca Wam błogosławimy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 357. Zebraniu  Plenarnym            Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, w  dniach 13-14 marca 2012 r.

List należy odczytać w Niedzielę Biblijną, 22 kwietnia 2012 r.

Zarządca cmentarza
Wacław  Paterek, 58-308 Dziećmorowice, ul. Bystrzycka 46  czynne 8.00-15.30
tel. 74 8457775, tel. kom. 608 34 94 96

Program

Niech Zmartwychwstały Pan
obdarowuje wszystkich nas obficie łaskami.
Niech pomoże nam zwyciężać swoje słabości.

Wszystkim Parafianom życzę obfitości łask,
by Chrystus Zmartwychwstały królował w naszym życiu.

ks. Jaroslaw Zabłocki
Wasz Proboszcz